logo Geheugen van Drenthe

Locatiedossiers

Grolloo

Aan het eind van de jaren zestig is Nederland in enkele jaren tijd compleet veranderd. Er was een nieuwe generatie gekomen die anders dacht en deed dan hun ouders. De jongeren van toen kleedden zich anders, ze praatten anders en hielden van totaal andere muziek dan hun ouders. In Drenthe had de jeugd Cuby & the Blizzards. Ze speelden bluesmuziek uit Amerika die recht tot het hart en de ziel van de Drentse jongeren doordrong.

De crisis van de jaren dertig en de ellende van de Tweede Wereldoorlog kenden de jongeren van de jaren zestig alleen uit de verhalen van vroeger. Met hard werken hadden hun ouders Nederland er in de jaren vijftig weer bovenop geholpen. In de zestig jaren was de Nederlanders welvarender dan ze ooit geweest waren. Iedereen kreeg meer inkomen, iedereen had meer vrije tijd.

Terwijl hun ouders heel voorzichtig aan een autootje voor de deur gingen denken, had de jeugd hele andere dingen aan het hoofd. De jaren zestig boden hen een unieke kans om het lot in eigen handen te nemen.

Altijd en overal is muziek een uitlaatklep geweest om te zeggen wat je op je hart had. Begin jaren zestig werden in Engeland Beatles en Rolling Stones voorbeeld en spreekbuis van de nieuwe generatie. Uiteraard zat ook de Nederlandse jeugd aan de radio gekluisterd om de nieuwste nummers te horen.

Binnen de kortste keren bereikte de ‘beatmuziek’ elke stad en ieder dorp in Nederland. Overal in kelders, schuren en garages repeteerden ‘beatbandjes’ om de muziek van hun idolen onder de knie te krijgen.

In 1964 vonden in Assen vijf jonge muzikanten elkaar in hun liefde voor de Amerikaanse bluesmuziek. Ze hadden leren spelen in bandjes met intrigerende namen als Rocking Strings, Sinister Silhouettes en The Old Fashioned. Voormannen van de nieuwe band waren zanger Harry Muskee en sologitarist Eelco Gelling. Als naam hadden ze Cuby & the Blizzards bedacht. Muskee was Cuby, vrij naar de naam van de hond van de buren.

Al snel trok de nieuwe band volle zalen in Assen. Overal in de stad kalkten enthousiaste fans ’s nachts C+B op de muren.

De jaren zestig waren een prima voedingsbodem voor een bloeiend uitgaansleven in de provincie. Met meer geld op zak dan hun ouders lief was, en met genoeg vrije tijd om een weekend lang door te halen, beleefde de Drentse horeca gouden tijden. Op de fiets en natuurlijk het liefst op de brommer werden de populaire dancings bezocht. Welke dat waren, wisselde nogal eens. Zaken die op het ene moment helemaal ‘in’ waren, konden binnen de kortste keren hopeloos ‘uit’ zijn. Hetzelfde gold voor de bandjes die de Drentse podia bevolkten.

Het gold niet voor Cuby & the Blizzards. Na Assen veroverde de band de cafés en dancings van Drenthe en al in 1966 de band landelijke bekendheid met hun eerste langspeelplaat Desolation. Naast covers van Amerikaanse bluesgrootheden bevatte de plaat eigen nummers als het cynische ‘Just for fun’ over de drank en ellende in een klein huisje in een oud dorp.

In 1965 was Muskee naar het kleine Grolloo verhuisd waar hij een boerderijtje aan de Voorstreek kon huren. De band ging er repeteren en met regelmaat vergaapte Grolloo zich aan het vreemde volk dat bij Muskee over de vloer kwam. Toen in 1967 de tweede elpee van Cuby & the Blizzards Groeten uit Grollo bleek te heten, veranderde het dorp in een waar pelgrimsoord voor iedereen die op zoek was naar het eerlijke rauwe leven dat de Blizzards graag bezongen. Tegenwoordig is in het boerderijtje het C+B Museum gevestigd. Binnen ziet het eruit alsof Harry Muskee er nog steeds woont.

Opmerkelijk detail van Groeten uit Grollo was dat de bezetting van de band uitgebreid was met de toen nog onbekende jonge pianist Herman Brood die eind jaren zeventig zou uitgroeien tot een fenomeen in de Nederlandse rock-‘n-roll.

Cuby & the Blizzards brachten maar liefst twaalf elpees uit. Ze scoorden hits met nummers als ‘Back home’, ‘Another day, another road’, ‘Distant smile’, ‘Window of my eyes’ en ‘Appleknockers flophouse’. In de Radio 2 Top 2000 staan jaarlijks nog steeds drie of vier van hun nummers, met ‘Window of my eyes’ steevast in de buurt van plaats 100.

Over dat nummer vertelde Harry Muskee dat hij het bedacht op een mistige morgen in 1967 in de stilte van het Grollooërveen: ‘Through the window of my eyes I can see the rainy day’. Een zwerfkei markeert de plek aan de rand van het veen waar het meest succesvolle Blizzards-nummer geboren werd.

Het succes van Cuby and the Blizzard duurde een jaar of tien. In 1974 hield de samenwerking van Harry Muskee en Eelco Gelling voorgoed op. Vervolgens duurde het meer dan twintig jaar voor Cuby & the Blizzards in 1995 een tweede leven begonnen. Zonder Gelling maar met Muskee en een groot deel van de laatste bezetting van de ‘oude’ Blizzards toerde de groep ruim vijftien jaar door de Nederlandse theaters.

Harry Muskee groeide in die jaren uit tot een boegbeeld van de Drentse cultuur. Artistiek hoogtepunt was in 2009 de cd Cats Lost die geproduceerd was door Daniël Lohues. Ze hadden net bedacht dat de opvolger Dogs Found moest heten, toen bekend werd dat Muskee ongeneeslijk ziek was. Harry Muskee stierf in 2011 op 70-jarige leeftijd. Hij werd de meeste Drentse van alle Drentse artiesten zonder ooit één woord Drents te zingen...


Praktische info

Grolloo is een klein esdorp in de gemeente Aa en Hunze. Het ligt tussen de dorpen Rolde en Schoonloo. Wanneer u in Grolloo bent kunt u het Cuby en Blizzards museum bezoeken. Vlak bij Grolloo is het recreatiegebied De Berenkuil te vinden. Maar ook kunt u naar het klimbos rondom en op recreatieplas De Kleine Moere.

Geheugen van Drenthe maakt gebruik van Erfgoednet 3.0 een product van Vitec Memorix