Ingrid de Roode (Schattenberg - gebouw 204, 26 jan 1951)
Mijn ouders hebben jaren in Indië gewoond, in Celebes ( Sulawesi), mijn vader zat bij het KNIL, het Koninklijk Nederlands Indisch Leger. Eind 1949 zijn ze naar Nederland teruggekomen en hebben eerst bij familie ingewoond. Eén ding stond voor mijn vader vast, hij wilde niet meer terug in het leger. Hij is krijgsgevangene geweest in Japan en heeft veel geleden. Hem is toen door het Rijk gevraagd, om te helpen bij de opvang van de Molukkers die hier zogenaamd tijdelijk zouden wonen in diverse kampen. Dat wilde hij wel, hij sprak de taal natuurlijk en begreep de bevolking, zodoende zijn ze in Schattenberg terecht gekomen. Hij werd administrateur en werkte samen met de beheerder, de heer Hunnik. Dit alles gaf hem veel voldoening. Helaas werd hij ernstig ziek en hij is in januari 1957 overleden. Vlak voor mijn 6e verjaardag.
Mijn moeder sprak ook Maleis. Wat ik later van haar hoorde, was dat ze zoveel vriendelijkheid en belangstelling ondervond van de Molukse vrouwen, voor zomaar een babbeltje of ze kwamen met een pannetje eten. Voor haar was het daarom ook duidelijk. We blijven hier wonen! Ze had het niet breed. Maar met hulp van familie kwam ze een heel eind. Ze was goed bevriend met zuster Schuil. Dat contact is ook na de verhuizing blijven bestaan, In 1977 is mijn moeder plotseling overleden. Ik speelde eeuwig buiten, meestal op het pleintje voor de garages. Veel vriendinnetjes in de buurt, verstoppertje, of spelen bij de bunker, vlak achter ons huis. Soms televisie kijken in de kantine, en 's winters naar beneden glijden bij de kerk, op een stuk karton en al glibberend weer naar boven klauteren. Schaatsen op het vennetje, vlakbij boer Tollenaar. We werden vaak uitgenodigd voor de bruiloftsfeesten en ook de jaarlijkse loterij was iets om naar uit te kijken. De lagere school bezocht ik in Hooghalen en de Mulo in Assen, elke dag met de Harmanni bus.
Uiteraard wisten we dat we daar te zijner tijd ook weg zouden moeten. Het idee was afschuwelijk. Mijn moeder heeft het geprobeerd te rekken, zodat ik in elk geval de middelbare school kon afmaken. Helaas, net als voor iedereen hetzelfde... wegwezen. Ik vond het verschrikkelijk daar weg te moeten, ik heb daar zo'n heerlijke jeugd gehad, zoveel dierbare herinneringen. En dan ging het ook ineens zo snel, want tijdens de grote vakantie in 1967, kwam er een berichtje dat er woonruimte voor ons was gevonden in Ede, en dat we uiterlijk 1 september het pand moesten verlaten, dat is dan ook gebeurd. Ik heb daardoor geen afscheid kunnen nemen van mijn klasgenoten in Assen en dat was gewoonweg bizar.
Ik heb toch het gevoel gekregen dat op de een of andere manier mijn jeugd is gewist. Hoewel ik hier in Ede de draad uiteraard ook goed heb opgepakt. Soort van overnieuw beginnen. Dat is heel goed gelukt. Schattenberg is voor mij nog steeds een bijzonder plekje, waar ik zo af en toe nog kom. Er komt dan altijd weer zoveel naar boven. Het was er altijd heel stil eigenlijk, wel het geluid van blaffende honden en joelende kinderen. En ik herinner me de vieze lucht, als er vuil werd verbrand. De grote brand herinner ik me ook nog heel goed.
Niet iedereen begrijpt dat ik er nog graag kom en ik krijg opmerkingen als: “alles is weg, wat vind je daar nou?”
Ik vind er juist heel veel. Als ik daar rondloop, zie ik zo het kamp weer voor me. De winkeltjes waar ik 's avonds een ijsje mocht halen bijvoorbeeld. Het zijn de herinneringen die ik koester. Je moet er denk ik gewoond hebben, om het te kunnen begrijpen.
Met een aantal ex bewoners heb ik weer contact en dat is erg leuk. Allemaal hetzelfde gevoel over Schattenberg. De ongedwongen jeugd.
Fijn om over te praten en gevoelens te kunnen delen.
Ingrid de Roode
Ede, 20 oktober 2020
Alle rechten voorbehouden